#MeToo, #MoiAussi, #TouchMe: samen #SISTERHOOD

0
351

Sisterhood is nu belangrijker dan ooit

De #MeToo-discussie, of moet ik zeggen ~affaire~ maakt veel los. Mijns inziens zijn dit vooral positieve zaken. Vrouwen die uit de hen opgelegde ‘zwijgcultuur’ stappen en melden wat hen is overkomen qua seksueel overschrijdend gedrag en andere vrouwen die zich daarachter scharen en duidelijk maken dat dit niet meer gepikt gaat worden.

Uiteraard vallen er slachtoffers. Beroemde mannen die aangeklaagd worden en zonder enige vorm van proces via de achterdeur afgevoerd worden. Ver weg van hun eerdere carrières, echtgenotes en gezinslevens. Daar zullen er ongetwijfeld tussen zitten, die niet of in elk geval minder ‘schuldig’ zijn dan beweerd wordt.

Maar iedereen die zich ooit een beetje verdiept heeft in de geschiedenis van de mensheid en vooral die op het gebied van grote veranderingen, weet dat een revolutie nodig is om los te komen van oude, knellende en vreselijke praktijken en dat dit ook met de nodige polarisatie gepaard gaat. Opvallend genoeg zijn er in mijn omgeving veel mannen die me in de afgelopen maanden lieten weten bepaald niet trots te zijn op wat hun medemannen allemaal uitspoken en uitspookten, maar dat als de puist open gaat, deze dan ook maar het beste helemaal leeg kan gaan.

Dit in schril contrast tot vrouwen. Zo is er een scherp onderscheid tussen de oude garde feministes en de nieuwe. Eerstgenoemde groep, veelal 50’sters van nu, laten weten dat jonge vrouwen maar moeten leren weerbaarder te zijn en een man een knietje te bezorgen als hij ongewenst zijn hand plots op hun dij legt. Nota bene de beroemde schrijfster en militante feministe (jaren ’70) Fay Weldon liet weten dat hele #MeToo-gedoe maar hysterisch te vinden. En dan zijn er de 100 prominente Françaises, onder beroemde aanvoering van Catherine Deneuve, die afgelopen week een pleidooi hielden tegen #MoiAussi. Het begint goed: in tegenstelling tot Jort Kelder die een uitglijder maakte in zijn radioprogramma en de woorden ‘verkrachting’ en ‘overmeestering’ pijnlijk door elkaar haspelde (maar hij heeft het inmiddels netjes rechtgezet) begint het Franse pamflet met: “Verkrachting is een misdrijf”. Echter daarna komt ie: “Maar iemand proberen te verleiden, zelfs als dat aanhoudend of onhandig gebeurt, is dat niet.”

Als journalist weet ik dat hoe gepolariseerdeer de meningen worden gegeven, hoe meer publiek je ermee genereert en dat is wat mij dan ook stoort aan de reacties van met name de vrouwen die kritisch zijn richting #MeToo. Want omdat het een waar is (verkrachting is een misdrijf) is het andere niet direct onwaar geworden. Niemand heeft beweerd dat flirten, hoffelijkheid en het vrijwillig prikkelen der zinnen, gebeurt vanuit macho-agressie. Ik durf zelfs te stellen dat 95% van de huidige, westerse mannen zich uitstekend weet te gedragen, meestal door toedoen van de moeders die hen opvoedden. Oftewel: demeeste mannen deugen.

Het gaat om de excessen. Geen enkele moeder, overigens ook geen enkele vader, wil dat haar of zijn dochter het slachtoffer wordt van een ‘seksueel roofdier’, die dreigt met uitsluiting, ontslag of degradatie als zij hem niet zijn gang laat gaan.

Daarom wil ik 2018 omdopen tot het jaar van de Sisterhood. Niemand is onafhankelijk. Dat begint al bij het brood dat de bakker maakt en de vis op je bord die je waarschijnlijk ook niet zelf gevangen hebt. Niemand kan in zijn eentje een revolutie ontketenen. Al deze verschillende groepen feministes moeten dus niet op zoek gaan naar hun onderlinge meningsverschillen, maar juist naar datgene wat hen verbindt. Aanranding en verkrachting (zowel in woord, gebaar als in daad) moeten de wereld uit. En ja: de jonge powervrouwen kunnen nog wel een lesje gebruiken in weerbaarheid van de oudere rotten in het feministische discours. Maar als het goed is, bindt hen dat juist. Dat geldt ook voor vrouwen die bang zijn dat ‘het spel der verleiding’ uit onze cultuur gaat verdwijnen of die zich zorgen maken over het feit dat er eerst handtekeningen onder een contract gezet moeten worden, voordat een vrouw en een man over kunnen gaan tot ‘De Daad’. Dat is helemaal niet wat de #MeToo-beweging beoogt.

Laten we als vrouwen dus elkaars handen vasthouden en zo een symbolische ketting vormen tegen de kleine categorie mannen die ofwel zware criminelen / gevaarlijke gekken zijn (vers in ons geheugen: Michael P. die Anne Faber vermoordde, had ook mijn dochter kunnen zijn) als wel tegen de omhoog gevallen baasjes in allerlei soorten van industrie die als gevolg van hun macht verworden zijn tot ‘predators’ en dus ook veroordeeld dienen te worden.

En tenslotte: ik weet zeker dat wij als vrouwen ook veel geloofwaardiger overkomen voor al het manvolk als we elkaar niet bevechten, maar steunen. Dus omarm elkaar en steun elkaar. Dan wordt 2018 het #Sisterhood Jaar!

Annedieke Kuchler

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here