Wijntijd met Ella Klatte: ‘Nooit meer nasi uit blik’

0
138

Een gore nasmaak en gênante winderigheid: dat herinner ik mij als de effecten van de blikken nasi van Kung Fu of Suzi-Wan. Kijk maar eens op de onderste en allergoedkoopste schappen bij je supermarkt. ‘Echt authentiek oosters’ durven ze nog op het etiket te vermelden. Nou er is misschien een oosters kruidje heel hard langs heen gehold, maar dat is dan ook alles. Hoe ik dat allemaal weet als vinoloog en gastronoom zijnde? Er was een tijd dat ik me daar nog niet zo heel erg mee bezig hield.

Das wahr einmal
Ik ben natuurlijk ook een racend motormeisje en die zijn over het algemeen niet zo moeilijk met eten. Dus ik lepelde moeiteloos zo’n blik leeg. Vroeger althans. ‘Das wahr einmal’. Dat kan ik nu echt niet meer. Nog afgezien van de winderigheid, wíl ik dat ook niet meer eten. Het zet me wel vaak in een spagaat als vineuze coureur, want ik ga natuurlijk ook geen 4 dagen achter elkaar patat halen.

Lekker eten
Momenteel zijn we ons aan het voorbereiden op komend weekend: de Nederlandse kampioenschappen motorracen op het circuit ‘de Varsselring’. een buitengewoon mooi evenement, waar op een stratenbaan geraced wordt en waar heel veel publiek op afkomt. We hopen dat ons zijspan het houdt en we niet al te veel hoeven sleutelen ditmaal. Grote vraag blijft dan voorts: ‘wat gaan we eten en drinken?’ Nou daar heb ik wat op gevonden. Ik kook hoogstpersoonlijk vooraf, vries het in en warm het daar alleen nog even op. Goed, vers en lekker, zonder al te veel gedoe in het piepkleine keukenblok van onze caravan.

Memorabel drinken
En uiteraard heb ik een fles klaarstaan en wel eentje met een betekenis. Gekregen van Gerrit, één van onze beste vriendjes en trouw metgezel naar heel veel races. Hij kookt vaak voor ons als wij aan het sleutelen zijn en ik herinner me vooral een hilarische chili con carne die hij ter plekke ooit maakte. Hij had er wel een half potje gemalen pepers door heen gekieperd, denkende dat het een kruidenmix was. De stoom kwam uit onze oren, zo heet was het.

Pomerollen
Terug naar de wijn: Château Bonalgue, een Pomerol uit 2009, uit een subgebied van de Bordeaux met veel ijzer en kalk in de bodem. Een wat koelere en nattere klei, waar de merlot-druif het erg goed op doet. Dat geeft van die wat zachtere rode wijnen. Daar komt bij dat 2009 een prachtige jaargang is, die nu heel goed op dronk is.

Sweet memories
De bewuste fles komt komt uit de wijnkelder van de ouders van Gerrit, die helaas allebei recent zijn overleden. Mama Willemien was dol op deze Pomerol: daar lag de kelder dus mee vol. Ik mocht er dan ook eentje uitzoeken als dank voor het helpen leeghalen van Gerrits ouderlijk huis. Die fles ligt al tijdje bij ons en ik vind het nu een mooi moment om ‘m open te maken. Gerrit zelf kan helaas niet mee dit weekend, maar we zullen innig aan hem denken. Proost Gerrit! Op een mooi weekend, fijne wijn en op vele, mooie herinneringen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here