Herfstige spoed is zelden goed

0
220

Het is inmiddels al bijna een week herfst en dit grillige seizoen gaf ons geen tijd om rustig aan het idee te wennen. Herfst dook namelijk vol enthousiasme van zijn startblok door de aangename temperatuur waaraan we zo langzamerhand gewend zijn geraakt flink naar beneden te schroeven.  En dit was te zien op straat. In een vlaag van paniek werden de winterjassen uit de kast getrokken. Begrijpelijk, want een temperatuur van veertien graden overdag zijn we natuurlijk ook helemaal niet meer gewend. Toen deze weersvoorspellingen ook nog eens werden aangevuld met het verontrustende vooruitzicht op nachtvorst, waren we al helemaal in alle staten. Zou de schijnbaar eeuwige zomer nu dan toch echt ten einde zijn?

Ik ben bang van wel en sluit me vol passie aan bij de groep die het liefst met grote borden en luide kreten zou protesteren tegen het onrecht dat winter heet. Hoe groot mijn liefde voor dekentjes en thee ook is, koude handen en het eindeloos opnieuw kiezen tussen welke van je drie warmste truien je aandoet kunnen me toch echt gestolen worden. Zover was het deze week gelukkig nog niet, want op donderdag durfde de zon weer achter de wolken vandaan te komen. Bovendien schoot de temperatuur omhoog naar een onverwachte twintig graden. Door deze plotselinge omslag raakten de Nederlanders echter pas echt in de war: panty’s en blote benen wisselden elkaar af in het straatbeeld, korte mouwen kwamen bij het passeren in contact met dikke parka’s. Hierbij konden wederzijdse blikken, waarin de woorden “wat heeft zij nou aan?” nauwelijks werden verholen, natuurlijk niet ontbreken.

De temperatuurboost van donderdag was voor velen echter niet genoeg om het meest geliefde visitekaartje van de herfst te omzeilen. Het opnieuw in gebruik nemen van dikkere jassen of sjaals kon namelijk in veel gevallen het binnensluipen van een griepje niet voorkomen. Overal waar ik de afgelopen week kwam, werd ik verwelkomd door hoestende en niezende mensen. Bijzonder genoeg was dit ook het geval wanneer ik alleen in mijn woonkamer stond. Inderdaad, ook ik had mijn eerste griep van het seizoen te pakken. Genieten, maar niet heus. Bovendien horen de eerste herfstgriepjes vaak niet bij de variant waarbij je twee dagen lang volledig uitgeteld bent en daarna in rap tempo opknapt. De twee ziektedagen zijn dan misschien wel heftig, maar ik heb dat denk ik toch liever dan anderhalve week halfslachtig kwakkelen. ‘Weer beter zijn’ is hierbij een relatief begrip, want telkens wanneer je denkt dat je dit stadium hebt bereikt, herinnert een geniepig slap gevoel je eraan dat dit nog niet het geval is.

Maar wat doen wij vrouwen bij zo’n net-niet-helemaal-griepje? Gewoon doorgaan natuurlijk, terwijl we ons maar al te goed beseffen dat het hierdoor allemaal nog veel langer gaat duren. Onder de wol kruipen terwijl ze het gevoel hebben nog best te kunnen functioneren, is voor veel vrouwen echter hun eer te na. En daarom werken of studeren we vrolijk door, hierbij genoodzaakt om elke twee seconden onze neus op te halen en geluiden te produceren waar een zeehond jaloers op zou zijn.

Het is natuurlijk niet eerlijk om de herfst met de volledige schuld van ons ziekzijn op te zadelen. Het verminderen van je weerstand, waardoor je vatbaarder bent voor ziektes, kan namelijk ook heel goed worden veroorzaakt door stress of vermoeidheid. Het is echter natuurlijk een stuk makkelijker om deze redenen te negeren en heerlijk te zeiken op de nadelen van een weerloos seizoen. Ik doe hier met alle plezier aan mee: terwijl ik onder begeleiding van melodieus gehoest deze laatste woorden op digitaal papier zet, grom ik in mijn hoofd ontevreden dat ik had gewild dat de herfst zijn intrede wat later had gedaan en formuleer ik mijn nieuwe credo: herfstige spoed is zelden goed.

Ben jij blij met de herfst of zou je liever het hele jaar door zomer hebben? Laat het ons weten in de reacties!

 

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here