Over hoogsensitiviteit, eenzame moed en je interne fan: Dit is Emma Voerman

0
1483

Emma Voerman… Ik weet eigenlijk niet zo goed waar ik moet beginnen bij het beschrijven van deze inspirerende vrouw. Ik kan in ieder geval zeggen dat zij mij tijdens het uur dat we met elkaar hebben gesproken, diep heeft geroerd en mij bovenal visies heeft getoond waar ik zelf nooit op was gekomen. Verder was het een van de makkelijkste interviews die ik ooit heb gehouden: bij het beantwoorden van de eerste vraag kletste Emma zo lekker door dat ze automatisch antwoord gaf op bijna alle andere vragen die ik nog had willen stellen. Maar dat niet alleen: ze vertelde nog zó veel meer…

Hoogsensitief
Emma Voerman is 56 jaar oud, maar was afgelopen donderdag 4 oktober pas sinds een jaar officieel Emma. Diep van binnen was zij dit misschien altijd al wel, maar het duurde even voor de buitenwereld deze persoonlijkheid te zien kreeg. Emma is hiervoor namelijk als man door het leven gegaan. Misschien denk je nu dat dit artikel volledig gericht is op Emma’s transformatie en wat dit voor haar heeft betekent. Dit was aan het begin van het gesprek eigenlijk ook mijn verwachting, maar het is niet helemaal het geval. Emma benadrukt namelijk vooral dat ze hoogsensitief is. Deze hoogsensitiviteit slaat niet per se op een overgevoeligheid voor prikkels van bijvoorbeeld licht en geluid, maar eerder op de diepere verwerking, waaronder ook de emotionele geraaktheid.

Blog
Emma ontdekte pas in 2011 dat ze hoogsensitief is, toen ze begon met bloggen. Ze voelde zich anders en eenzaam, aangezien ze na haar studententijd nooit echt iemand had ontmoet die op dezelfde manier dacht. “Het leven is een geheim genootschap, waar je voor ingewijd moet worden”, zegt Emma. “En ik snapte de regels niet.” Hierover begon zij te schrijven. Er volgden veel reacties, waarin mensen hun dankbaarheid uitten omdat Emma beschreef hoe zij zich voelde. De mensen binnen deze nieuwe omgeving reageerden bovendien erg positief op Emma’s transitie naar vrouw.

Eerst niet als transgender
Emma heeft zichzelf vroeger nooit als transgender gezien. Wel ging ze als kind al liever met meisjes om dan met jongens en kon ze zich niet zo goed met “de stoere jongens” identificeren. “Ik herinner me dat ik op de kleuterschool een klimrek zag en dacht: ah, daar wil ik op”, vertelt Emma. “Maar de stoere jongens die erop zaten lieten mij er niet op en ik wilde niet naar de juf gaan. Ik was namelijk onhandig en moest al met veel dingen geholpen worden.” Emma concludeerde toen dat ze zich beter gedeisd kon houden. Tijdens haar studie in Wageningen kon ze redelijk zichzelf zijn, omdat de mensen daar wat alternatiever waren en een vrijere kijk op het leven hadden. Maar ook toen bleef het transgenderbeeld haar vreemd. “Ik had hier als kind nog nooit van gehoord en toen ik studeerde werd er op zo’n aparte manier over verteld dat ik dacht: dit kan ik niet zijn.” Pas toen ze heel veel later forums en blogs over dit onderwerp las, kwam ze erachter dat ze dit misschien toch wel zou kunnen zijn. “Mijn hoogsensitiviteit heeft dit lang verborgen gehouden.”

Verkeerde jurk
Toen Emma eenmaal had besloten wat ze wilde en van een psycholoog en het ziekenhuis de diagnose had gekregen, gooide ze alles radicaal om. “Ik wilde niet een man in vrouwenkleren zijn.” De eerste keer dat ze een jurk aantrok, was ze alleen. Het beeld wat ze zag was echter niet het beeld wat ze had gehoopt te zien. Ze stuurde kort hierna een foto naar een vriendin. “Ik kan wel een vrouw zien,” reageerde die vriendin hierop. Samen met deze vriendin ging ze vervolgens winkelen. En wat bleek? “Ik had eerst gewoon de verkeerde jurk gekocht,” vertelt Emma lachend. “De nieuwe jurk was passend en ik voelde me elegant. Toen ik mezelf in de spiegel zag, moest ik huilen.”

Eenzame moed
Behalve een belangrijk moment in Emma’s leven, illustreert het verhaal over de jurk ook een van de belangrijkste boodschappen die zij wil uitdragen: het belang van ‘eenzame moed’. “Je moet je eerst aan jezelf bewijzen, omdat je je anders voor altijd aan anderen zal moeten bewijzen,” legt Emma uit. “Eenzame moed betekent dat je de dingen aangaat die jij moeilijk vindt en die zijn voor iedereen anders. Je krijgt hierbij van niemand applaus, omdat anderen deze dingen gewoon vinden.” Eenzame moed staat hierin tegenover ‘glanzende moed’: wanneer je iets doet en hierom door anderen geprezen wordt.
Emma’s belangrijkste moment van eenzame moed was het moment waarop zij voor het eerst alleen in een jurk voor de spiegel stond en zichzelf hierdoor dus als vrouw accepteerde. “Mijn dappere moment was dus niet de eerste keer dat ik met een jurk naar buiten ging en hierom werd geprezen,” zegt ze. “Dat was glanzende moed.” Volgens Emma zijn hoogsensitieve mensen er erg goed in om zich te richten op deze glanzende moed. Wanneer ze zichzelf in bijvoorbeeld ontwikkelingscursussen overschreeuwen door iets te doen waar ze eigenlijk nog niet klaar voor zijn, worden ze hier vaak wel over geprezen. Door deze glanzende moed leren ze er dus eigenlijk niks van. Volgens Emma heeft dit te maken met ‘spiritual bypass’: het leggen van een spiritueel slangetje om datgene wat je aangaat.

Interne fan
Een andere boodschap die Emma uitdraagt is die over het vinden van je interne fan. “Je interne fan is het stemmetje dat zegt dat het oké is als je iets nog niet kunt. Deze stem heb je nodig als je echte stappen wilt zetten,” stelt Emma. “Wanneer je het gevoel hebt dat je faalt, zet je de meest dappere stappen. Als je deze rotmomenten kan herwaarderen, heb je het begin gevonden van je interne fan.” Tegenover je interne fan staat volgens Emma je interne criticus, die juist zegt dat je faalt en dat het allemaal niet goed genoeg is. “Hoogsensitieven hebben een grotere interne criticus”, zegt Emma hierover. “Zij hebben een bepaald vermogen om iets te kunnen, maar ook een te groot verantwoordelijkheidsgevoel om dit te doen. Dit is evolutionair bepaald.”

Lezingen
Emma deelt al haar interessante en inspirerende bevindingen niet alleen met de lezers van haar blog. Ze geeft namelijk cursussen, maar ook (theater)lezingen waarin ze bijvoorbeeld eenzame moed, hoogsensitiviteit en het vinden van je interne fan behandelt. “Ik heb er lang over getwijfeld of ik het transgenderverhaal wel of niet zou gebruiken in de lezingen, maar het is een deel van mijn leven en mijn grootste moed. Daarom heb ik uiteindelijk besloten om dit wel te gebruiken,” geeft Emma toe. Het moment met de jurk in de spiegel staat daarom centraal in de show. De grootste groep waar ze tot nu toe voor heeft gesproken telde 250 mensen, maar ze wil meer, grote zalen. Haar grootste droom is nationaal haar boodschap te kunnen verkondigen om zo alle hoogsensitieven te bereiken. “Hoogsensitieven kunnen dingen leren, maar de wereld mag ook van ons leren.”

Op donderdag 15 november geeft Emma Voerman een theaterlezing in een concertzaal in Oosterbeek, vlakbij Arnhem. Kaarten kosten 15 euro en zijn te koop via Emma’s website:

http://www.emmavoerman.nl/

Ik hoop dat het Emma lukt om haar droom waar te maken en dat ze hierdoor zo veel mogelijk mensen weet te inspireren met haar verhalen en inzichten. In mij heeft ze er in ieder geval een fan bij. Tijdens bepaalde momenten in ons gesprek had ik oprecht tranen in mijn ogen en achteraf voelde ik me nog lang een beetje overdonderd. Ik heb vaak aan het gesprek teruggedacht en bepaalde dingen die zij mij heeft verteld herkend in de wereld om mij heen. Emma spreekt je aan, dringt tot je door en laat je dingen van een hele andere kant bekijken en als het aan mij ligt mag de hele wereld dat weten.

Vind jij Emma’s inzichten ook inspirerend? Laat het ons weten in de reacties!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here