Rosalie’s column: Papa’s kleine meisje

0
218

“Bah, alweer leverworst,” heeft zesjarige ik ongetwijfeld meerdere keren tegen haar klasgenoten gezucht bij het openen van haar broodtrommel. Omgekeerd heb ik vast ook meerdere keren kreten als “Yes, chocolade-eitjes!” geslaakt. Achteraf gezien maakt het echter allemaal niet meer uit wat er allemaal precies op mijn brood of wel en niet in mijn broodtrommel heeft gezeten. Het gaat er meer om dat ik gedurende mijn hele basisschooltijd pas aan mijn lunch hoefde te denken op het moment dat ik op het punt stond deze op te eten.

Dat hun broodjes elke dag weer netjes verpakt in hun schooltas zitten, is waarschijnlijk voor veel kinderen een vanzelfsprekend fenomeen. Net als voor mij dus. Als kind sta je lange tijd niet stil bij de personen die achter deze dagelijkse acties staan. In het kader van supervrouwen zou je waarschijnlijk verwachten dat ik het nu ga hebben over mijn moeder. En hoe ik erg ik alles ook waardeer wat zij, die in mijn ogen zeker als supervrouw betiteld mag worden –  is dit vandaag niet het geval. De persoon achter mijn vanzelfsprekend geachte lunchvoorziening, is altijd mijn vader geweest.

Toen ik naar de middelbare school ging, zat mijn jongere broertje nog op de basisschool. Dit betekende dat mijn vader dus nog steeds elke ochtend een kwartier eerder beneden was om enthousiast te beginnen met het broodjes smeren. Ook voor mij, ondanks het feit dat ik meerdere keren zeurde dat ik dat inmiddels toch echt wel zelf kon. Er zat namelijk ook een kleine keerzijde aan deze dagelijkse lunchservice. “Ik heb je broodjes vanochtend gesmeerd” bleek namelijk in elke situatie als tegenargument te kunnen worden toegepast. Wanneer mijn vader iets niet had gedaan wat hij wel had afgesproken te doen, reageerde hij steevast met deze zin. Tot grote frustratie van mijn broertje en mij natuurlijk, vooral in situaties die in de verste verte niet waren gerelateerd aan broodjes smeren.

Daar is mijn vader goed in: benoemen wat hij allemaal heeft gedaan. En in het bijzonder wat hij wel niet allemaal voor óns heeft gedaan. Hoewel we dit allemaal enorm waarderen, werpen mijn broertje en ik elkaar toch vaak een oogrollende blik op bij het aanhoren van deze opsommingen. Er zijn echter uitzonderlijke situaties waarin papa achteraf nooit zal benadrukken dat hij er voor me was. Zo’n situatie deed zich donderdag voor. Drukte en stress stegen me naar het hoofd en het was allemaal even te veel. En wie stond er toen met open armen en troostende woorden voor mij klaar? Precies, mijn vader. En zonder een woord hierover achteraf.

Met het elke ochtend smeren van mijn broodjes stopte hij na veel aandringen, maar als ik verdrietig ben, zal hij nooit naar me luisteren als ik zeg dat hij me niet hoeft te troosten. In dat opzicht blijven wij vrouwen toch altijd papa’s kleine meisje. En ik ben er ontzettend dankbaar voor dat dat kan.

Herken jij deze vader-ervaringen? Laat het ons weten in de reacties!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here