Rosalie’s column: De kleur van Piet zijn pet

0
115

Er zijn dingen waarvan wij mensen weten dat ze gebeuren, maar waar we liever niet over na willen denken. Het broeikaseffect bijvoorbeeld, of wereldhonger. Ook ik maak me hier trouwens schuldig aan. Beelden van ijsberen die met hun voorpoten krabbelen naar grip of een ijsschots, of een filmpje van een kindje met een opgezwollen buikje van de honger: de medelijden grijpt je soms naar de keel. Toch sist een klein stemmetje in je achterhoofd dat het allemaal ver van je bed is. En naar dit stemmetje luister je stiekem maar al te graag.

Aanslag in Pittsburgh

Soms doen zich echter situaties voor waarvan je zeker weet dat je er niks aan zal kunnen veranderen. En wanneer deze dan ook nog eens ver weg zijn, kun je niets anders doen dan hopen dat het bij jou in de buurt maar nooit mag gebeuren, toch? Zo’n situatie deed zich gisteren voor, toen er een aanslag werd gepleegd op synagoge ‘Tree of Life’ in het Amerikaanse Pittsburgh. Bij de schietpartij vielen elf doden, waarvan vandaag bekend werd dat deze tussen de 54 en 97 jaar oud waren. Bovendien raakten er zes mensen gewond, Volgens justitie kwam de aanslag voort uit haat van de dader. Zo riep hij bij het binnengaan van de synagoge dat alle joden gedood moeten worden.

Geloof

Ik vind het verschrikkelijk om dit soort dingen te lezen. Ik zou me namelijk niet willen voorstellen hoe het is om een geliefde op zo’n onverwachte manier te verliezen. En daar is weer dat stemmetje: laat ik maar gewoon hopen dat het bij mij in de buurt nooit zal gebeuren. Helaas vinden er de laatste jaren steeds meer van dit soort afschrikwekkende situaties plaats. Opvallend hierbij is dat aanslagen, zoals die in Pittsburgh, vaak samenhangen met bepaalde geloofsovertuigingen. Begrijp me niet verkeerd: ook al ben ik zelf niet gelovig, heb ik veel begrip voor mensen die dit op welke manier dan ook wel zijn. Zo heb ik verschillende familieleden en vrienden die verschillende religies aanhangen. Wel kun je stellen dat ik het niet helemaal eens ben met de manier waarop groepen met verschillende geloofsovertuigingen met elkaar omgaan. Iemand vertelde mij namelijk ooit een theorie over verschillende geloofsovertuigingen, die mij altijd is bijgebleven.

Theorie

Die iemand was mijn docent Levensbeschouwing op de middelbare school. De meeste docenten die dit vak gaven, volgden hierbij een vaste methode. Deze gaf vooral informatie over de verschillende religies, normen en waarden. Mijn oud-docent hanteerde echter zijn eigen ‘methode’ en probeerde zijn leerlingen vooral nieuwe inzichten bij te brengen over levensbeschouwelijke onderwerpen. Er is dus echter één van zijn theorieën, over verschillende geloofsovertuigingen, waar ik tot op de dag van vandaag aan moet denken: de benadering die te maken heeft met de kleur van Piet zijn pet. Het is een theorie die de werkelijkheid enorm versimpelt, maar is dat met theorieën en modellen niet altijd het geval? Het gaat er bij deze visie volgens mij vooral om dat deze teruggrijpt op het idee dat onenigheid en strijd in principe niet nodig zijn. De meeste mensen streven namelijk in principe hetzelfde na.

De kleur van Piet zijn pet

De docent vertelde zijn theorie als volgt: stel de aanhangers van de verschillende religies voor als verschillende groepen die een feest bezoeken. De gastheer van het feest heet Piet, maar geen van de aanwezigen weet wie dit is. Dit is waarom de bezoekers discussiëren over de kleur van de pet die Piet draagt. Elke groep heeft een ander idee over de kleur van Piet zijn pet, maar tegelijkertijd weten of geloven zij allemaal dat Piet het feest organiseert. In deze voorstelling staat Piet natuurlijk symbool voor de godheid of hogere macht die centraal staat in de verschillende religies.

Zoals ik eerder al zei, lijkt de theorie over de kleur van Piet zijn pet nogal simplistisch, kinderlijk zelfs misschien. Er zullen dan ook ongetwijfeld mensen zijn die het in de verste verte niet eens zijn met deze theorie. Het gaat echter ook niet om de specifieke onderdelen van de theorie of de pet-metafoor. De essentie van de theorie is dat deze ervan uitgaat dat alle gelovigen gemeen hebben dat ze geloven. Ze geloven dat er een godheid is, of in ieder geval een hogere macht. En wanneer je dit gemeen hebt – ook al verschillen de machten van naam – zou je dit dan niet als onderlinge overeenkomst moeten zien? Zou je de andere groep daar dan niet om moeten waarderen? En bovenal, zou het niet fijn zijn als een visie als deze haat en geweld zou kunnen voorkomen?

Nogmaals: ik ben niet gelovig, dus ik sta waarschijnlijk op een heel andere manier in deze kwestie dan mensen die dit wel zijn. Ik geloof echter wel in gelijkheid en vrede. En zou het niet ontzettend positief zijn als we hier een stapje dichterbij zouden kunnen komen door met behulp van een gesimplificeerde weergave van de werkelijkheid anders naar de wereld te kijken? Ik geloof van wel.

Bron: https://nos.nl/artikel/2256797-slachtoffers-synagoge-pittsburgh-waren-oudere-gelovigen.html

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here