Heb jij al Ferrante fever?

0
261

Vorig jaar kreeg ik voor mijn verjaardag een boek, waarvan mijn tante dacht dat het wel iets voor mij zou zijn. En dat was het begin van het obsessief lezen van alle boeken in de reeks die dat eerste boek volgde. Deze boekenreeks was de Napolitaanse Romans van Elena Ferrante. Op de boekenlegger die ik erbij kreeg stond de vraag “Heb jij al Ferrante fever?”, ondersteund met de zin “De enige verslaving waar je niet vanaf wil”. En om eerlijk te zijn, was dit een van de meest wijze boekenleggers die ik ooit heb gezien, want als je er eenmaal in zit, kan en wil je de Napolitaanse Romans niet meer wegleggen.

Napolitaanse Romans

De Napolitaanse Romans spelen zich, zoals de naam al doet vermoeden, af in Napels. De boeken gaan over Elena, die ook wel Lenu of Lenuccia wordt genoemd, en haar vriendin Rafaella, die zij Lila noemt. De twee meisjes groeien in de jaren 50 op in een armoedige wijk in Napels en blijken beide uit te blinken op school. Het blijkt voor Elena en Lila echter nog niet zo makkelijk om zich aan de greep van hun wijk te ontworstelen. Hoe ouder de meisjes worden, hoe meer de tegenstellingen tussen hun dromen en de werkelijkheid waarin ze leven duidelijk worden. Dit is echter niet de enige tegenstelling in hun leven. Want terwijl Elena’s ouders haar de kans geven om door te leren, wordt Lila al vroeg van school gehaald om in de schoenmakerij van haar vader te gaan werken. Toch blijft Elena haar vriendin altijd beschouwen als iemand die slimmer, beter en mooier is dan zij en gaat zij haar leven lang, zowel in haar hoofd als in werkelijkheid, voortdurend de strijd met Lila aan.

Vier delen

De Napolitaanse Romans bestaan uit vier delen: “De geniale vriendin”, “De nieuwe achternaam”, “Wie vlucht en wie blijft” en Het verhaal van het verloren kind”. Deze vier boeken beschrijven ieder een aantal jaren uit het leven van Elena en Lila. Hoewel de twee meisjes – en later vrouwen – niet altijd samen zijn, blijven ze namelijk wel altijd verbonden met elkaar en met de wijk. Het eerste deel van de serie gaat over hun jeugd en de pubertijd, het tweede over hun “adolescentie”, het derde over hun vroege volwassenheid en het laatste over hun volwassenheid en ouderdom.

Ik-perspectief en corrupt Napels

Alle delen van de Napolitaanse Romans zijn geschreven vanuit het ik-perspectief van Elena. Ik denk persoonlijk dat dit een van de meest interessante literaire keuzes in het boek is. Het verhaal gaat immers even veel over Lila als over Elena, terwijl je alleen weet hoe Elena over gebeurtenissen denkt. Dit zorgt er, in combinatie met Lila’s mysterieuze persoonlijkheid, voor dat Lila’s personage gedurende het hele verhaal raadselachtig blijft. Haar acties blijven ondoorgrondelijk en omdat haar gedachten liggen zelfs buiten Elena’s bereik. Dit mysterieuze karakter geeft de boeken voor mij een extra dimensie. Het is bovendien indrukwekkend hoe je als lezer aan de hand van het verhaal over Lila en Elena een beeld krijgt van Napels vanaf de jaren 50 en hoe corruptie en geweld deze stad en haar bewoners in zijn greep houdt.

Elena Ferrante?

Normaal gesproken bespreken wij van Superwomen vooral boeken die geschreven zijn door vrouwelijke auteurs. Maar hoewel “Elena Ferrante” erg vrouwelijk klinkt, is het nog maar de vraag of Elena Ferrante een vrouw is. De auteur die onder dit pseudoniem publiceert  laat zich namelijk niet interviewen en communiceert uitsluitend per mail. In 2017 publiceerde de Volkskrant  nog een artikel waarin zij stelden dat Elena Ferrante was ontmaskerd. Op basis van tekstanalyses zou zijn vastgesteld dat de Italiaanse schrijver Domenico Starnone de werkelijke schrijver is van de Napolitaanse Romans. Zelf houdt Domenico Starnone echter stellig vol dat dit niet het geval is. Op de vraag over Elena Ferrantes identiteit is er dus nog steeds geen sluitend antwoord.

Gelukkig wordt de kwaliteit van boeken niet beïnvloed door de naam van hun auteur. Hier is wie zich dan ook schuilhoudt achter Elena Ferrante het mee eens. “Ik geloof dat boeken, als ze geschreven zijn, hun auteurs niet meer nodig hebben. Als ze wat te zeggen hebben, zullen ze vroeg of laat lezers vinden”, zou hij of zij zelf hebben gezegd. En het wereldwijde succes van de Napolitaanse Romans bewijst dat dit zeker waar is.

Al met al vind ik de Napolitaanse Romans van Elena Ferrante dus zeker een aanrader. Ben jij zelf nieuwsgierig geworden? Klik dan op een van de linkjes hieronder:

De geniale vriendin
De nieuwe achternaam
Wie vlucht en wie blijft
Het verhaal van het verloren kind

Heb jij de Napolitaanse Romans al gelezen? Of ben je benieuwd geworden naar het verhaal van Elena en Lila? Laat het ons weten in de reacties!

 

 

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here