Rosalie’s column: wandeldrang

0
147

Er is niets fijners dan wakker worden op zondagochtend en zonlicht door de kieren van de gordijnen heen te zien komen. Terwijl je je nog even omdraait in je warme bed, denk je aan de lange, lege die dag die je nog voor je hebt. Een dag die voor het eerst sinds tijden niet wordt bepaald door de kenmerkende Nederlandse regen, maar door een overvloed aan zon. Zo’n ochtend was het gisterenochtend.  Ik lag heerlijk te genieten van het vooruitzicht van een rustig dagje en wilde mezelf al bijna toestaan om weer weg te zakken in een gelukzalig doezelmomentje, toen mijn gezicht werd geraakt door een dun zonnestraaltje. Het leek me wakker te willen schudden, me naar buiten te willen lokken. En plotseling voelde ik me schuldig bij het idee om een deel van deze mooie dag te verspillen door in bed te blijven liggen.

’s Middags deed ik daarom maar wat de rest van Nederland ook doet op een dag als vandaag: wandelen. Tijdens het rondje in het bos vlak bij mijn woonplaats kwam ik dan ook alle soorten mensen tegen die je je maar kunt bedenken: jonge gezinnen met kinderen die als kamikazefietsers over de paden crossen, aandoenlijke, gearmde oude stelletjes die je spontaan weer in ware liefde doen geloven en leden van de Instagramgeneratie die over de wandelpaden paraderen met enorme zonnebrillen en schoenen die je niet in de modder zou verwachten.

Toen ik stilstond bij het feit dat al deze verschillende mensen net als ik het idee hadden gekregen om precies vandaag te gaan wandelen, besefte ik het me ineens. Op bepaalde momenten in het jaar worden alle Nederlanders plotseling overvallen door een onmiskenbaar gevalletje van wandeldrang. Tijdens de eerste mooie dagen van het jaar lijkt iedereen zich plotseling verplicht te voelen om erop uit te trekken. Het is per slot van rekening zonde om niet te profiteren van de eerste zonnestralen van het jaar. Wandeldrang doet zich ook vaak voor op dagen als Tweede Kerstdag en Pasen. Dit zijn vaak dagen die speciaal aanvoelen, maar maarvoor er niet echt een dagvullend programma beschikbaar is. Dus wat doen we dan? Lekker een frisse neus halen natuurlijk. We moeten immers toch wat.

Terwijl ik gisteren mijn weg zocht over de overvolle wandelpaden, vroeg ik me echter af of de meeste mensen wandelen ook daadwerkelijk leuk vinden. En dan heb ik het natuurlijk niet over de fanatiekelingen die al dan niet met nordic walking stokken alle wandelvierdaagses afgaan, maar over de zondagswandelaars die normaal gesproken liever op de bank neerploffen dan dat zij de natuur in gaan. Komt hun wandeldrang voort uit liefde voor de wandelsport of eerder uit schuldgevoel? Persoonlijk denk ik het laatste. Mensen voelen zich verplicht om te profiteren van mooi weer of om speciale dagen buiten door te brengen.

Een beetje beschaamd geef ik toe dat ik hier net zo hard aan mee doe. Ik netflix toch net even minder lekker als de zon volop schijnt. Maar goed, in ieder geval is de eerste wandeldrang van het jaar voor veel mensen weer bevredigd. En wat de aanleiding ook is, uiteindelijk hebben we er allemaal best van genoten en dat is uiteindelijk het belangrijkste. Dus wandeldrang, we zien je weer bij Pasen!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here