Vrouwen ‘veroveren’ de politieke wereld-arena: gaan zij het anders doen?

0
183

In Chicago is Lori Lightfoot vannacht (onze tijd) tot burgemeester verkozen. Een vrouw. Gekleurd. Lesbisch. 3 slagen in de diversiteit gemaakt in 1 stad. De 56-jarige maakte carrière als advocaat en openbaar aanklager en was onder meer lid van een commissie die onderzoek deed naar het politiegeweld tegen Afro-Amerikanen in de stad. Het gaat goed (nu ja: beter dan) met vrouwen als politieke leiders. Wat te denken van Nancy Pelosi, hoofd van het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden, die president Trump onder de duim probeert te houden? In Nieuw Zeeland oogst Jacinda Ardern lof als premier. Maar ook in Europa zijn er mooie ontwikkelingen……

Historisch
Zo schrijft Zuzana Caputová geschiedenis als eerste vrouwelijke president van Slowakije. Net als Vasilica Dancila die in januari de eerste vrouwelijke premier van Roemenië werd en Dalia Gryubauskaité en Kersti Kaljulaid, de eerste vrouwelijke presidenten van respectievelijk Litouwen en Estland. Voeg daarbij Ana Brnabic die 2 jaar geleden niet alleen de eerste vrouwelijke premier van Servië werd, maar ook nog eens de eerste openlijk lesbische premier in Oost-Europa.

Kleurrijk
Gaat er ~ behalve meer kleur~ daardoor iets veranderen in de politiek? Hebben vrouwen ‘van nature’ een andere vorm van leiderschap of worden die bepaald door nog steeds bestaande rolpatronen? Professor Melvin Konner van de Emory University in Atlanta meent vooral het eerste. Vrouwen zijn anders dan mannen volgens hem. Ze zijn superieur op verschillende vlakken en dat wordt belangrijk in de toekomst. “Het is niet zomaar een kwestie van verschil in cultuur of opvoeding, maar vrouwen hebben andere chromosomen, genen en hormonen. Het zijn intrinsieke verschillen in lichaam en geest, die hen superieur maken aan de mannen.” Aldus schrijft in zijn boek ‘Women After All: Sex, Evolution and the End of Male Supremacy’.

Vrouwen zijn bouwers
“Mannelijkheid is een defect bij de geboorte”, stelt hij. “Recent hersenonderzoek toont aan dat het deel dat zorgt voor gewelddadigheid, groter is bij mannen. De frontale cortex die impulsen helpt beheersen is juist groter bij vrouwen. De mannelijke invloeden van testosteron op het brein vertalen zich in geweld. Corruptie, wereldoorlogen en andere ellende hebben we vooral aan mannen te danken”, aldus de hoogleraar antropologie. Over vrouwen is hij positiever. Zij zijn pragmatisch en zorgend en kunnen samenwerken en competitief tegelijkertijd zijn. “Vrouwen zijn bouwers, geen vernietigers’ benadrukt hij.

Uiterlijkheden
Konner is niet de eerste die dit soort uitspraken doet. Ook neurospsychiater Louann Brizendine beweert soortgelijke zaken in haar boek ‘The Female Brain’. In elk geval wordt de buitenkant steeds belangrijker. En daar spelen etniciteit en gender uiteraard ook in mee. Dat wordt ook bevestigd door een studie uit 2011 door de Vrije Universiteit Amsterdam. De wetenschappers lieten proefpersonen verschillende foto’s zien van gezichten met mannelijke en vrouwelijke trekken en vroegen ze aan wie ze behoefte hebben in verschillende situaties.

Hormonen
Als mensen zich bedreigd voelen, willen ze een leider met een mannelijke hoofd, die ze op deze dreiging wijst. Hebben ze behoefte aan rust en vrede, dan voelen ze zich beter thuis bij een leider met een zachter en vrouwelijker trekken. Deze kunnen bij alle genders voorkomen en hormonen spelen hierbij de doorslaggevende rol. Stevige wenkbrauwen, brede neus, dito kaaklijn en kleine lippen en ogen? Dan is er veel van het mannelijke hormoon testosteron aanwezig, wat uiteraard ook karaktervormend is. Deze mensen zijn vaak dominanter en agressiever, wat in sommige situaties van pas kan komen. Oestrogeen zou juist samenhangen met vrouwelijke kenmerken als volle lippen, grote ogen en dunnere wenkbrauwen en met gedrag dat mensen in verband brengen met het in stand houden van vrede.

Vrede
In oorlogsgebieden kunnen vrouwelijke gezichten dus de vrede beter bewerkstelligen. Zij zijn minder dreigend en dus zijn mensen eerder geneigd samen te werken. Hoe vrouwelijker het gezicht, hoe vredelievender de persoon wordt ingeschat. Voorts bleek dat mensen liever een vrouwelijke man hebben als leider dan een mannelijke vrouw.

Gelijk(w)aardig
Aangeboren en aangeleerd is dus de conclusie. Mannen en vrouwen zullen nooit gelijkaardig worden, maar de ontwikkeling naar gelijkwaardigheid kan niet snel genoeg gaan. Daar zullen de vrouwen die nu op vele plekken in de wereld de politieke kar trekken belangrijk in zijn. Niet alleen vanwege hun ambt en de daarbij behorende invloed, maar ook in hun functie als rolmodellen. De tijd is er meer dan rijp voor immers……

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here