Enige vrouw op shortlist Libris Literatuurprijs: Marjolijn van Heemstra’s verzetsoom blijkt een moordenaar

Vanavond maakt juryvoorzitter Abdelkader Benali, zelf oud-winnaar, in het TV-programma ‘Nieuwsuur’ de winnaar van de Libris Literatuur Prijs 2018 bekend. Aan het eind van de uitzending spreekt Eelco Bosch van Rosenthal vanuit de studio in Hilversum met de winnaar in het Amstel Hotel. De enige vrouwelijke genomineerde van dit jaar is Marjolijn van Heemstra met haar boek ‘En we noemen hem’…..

Bommenneef
Marjolijn van Heemstra besloot op haar 18e: ‘als ik ooit een zoon krijg, vernoem ik hem naar ‘Bommenneef’, de oudoom die als zogenaamde verzetsheld was uitgegroeid tot familielegende. Tijdens haar zwangerschap begint Marjolijn uit te zoeken wie deze man eigenlijk was en dan slaat de twijfel toe: kan ze haar zoon wel opzadelen met de geschiedenis die met deze naam gepaard gaat?

Goed of fout?
Haar boek ‘En we noemen hem’ is een razendspannende zoektocht met een strenge deadline (want: een baby) die grote vragen opwerpt over goed en fout, over terrorisme en over de vraag wat een pasgeboren baby met z’n voorouders te maken heeft.

Suprise
Want wat blijkt? Op sinterklaasavond 1946 wordt in Den Haag een bom bezorgd, verpakt als sinterklaassurprise. ‘3 foute Nederlanders’ komen om het leven. Brein achter de aanslag is een verre oom van Marjolijn van Heemstra. 2 ervan waren zeker onschuldig. En van de 3e is ook niet eens met zekerheid te zeggen dat het werkelijk een NSB’er was. “Het heeft me zo verbaasd dat van zo’n ingrijpende gebeurtenis weinig meer overblijft dan een anekdote. Dat je gewoon iemand aan flarden kan schieten en 70 jaar later is het simpelweg een leuk en spannend familieverhaal geworden”, aldus Marjolijn in De Telegraaf.

Haar verhaal
Als ik geen 18 was geworden 12 jaar nadat een verre oom in zijn bungalow in Spanje zijn einde voelde naderen, als hij niet kinderloos was geweest en vlak voor zijn dood vol heimwee naar een leven dat hij nooit had gehad, als hij niet om die reden zijn ring, zijn enige sieraad, naar mijn oma had gestuurd met de opdracht hem aan een toekomstige naamgenoot in de familie te schenken, als mijn oma op mijn 18e verjaardag niet vergeten was een cadeau voor me te kopen en ik die dag niet bij haar op bezoek was gegaan, als zij niet nerveus om zich heen had gekeken of ze ergens nog iets had liggen wat in de verste verte op een cadeau leek, als haar oog niet op het zwarte leren doosje was gevallen met daarin de ring die al 12 jaar op de juiste vinger lag te wachten, als ik mezelf niet had opgezadeld met een belofte waardoor mijn eerste zwangerschap volledig in het teken zou staan van een bomaanslag op 5 december 1946, dan was dit verhaal de kleine, spiegelgladde mythe gebleven die het 70 jaar lang is geweest.

Theater
Marjolijn van Heemstra maakte voor RO Theater ook een voorstelling over deze familiekwestie.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *